Comfort Knitting
“Brei iets leuks!”, zei een paar jaar geleden iemand tegen me, toen ik een opkikkertje nodig had. Ze had daar zelf ook wel eens profijt van gehad en dus nam ik haar advies ter harte toen het o zo hard nodig was. Zo breide ik me vier jaar geleden door het afscheid van mijn beste vriend heen, toen hij zijn leven afsloot op z’n 48ste verjaardag en een paar maanden later stierf. Ieder steekje hielp me een seconde verder door de tijd.
“Knit something cute!”, someone said to me a few years ago, when I needed some cheering up. She had benefitted from this idea too, so I took the advise to heart when I needed it so badly. Four years ago I knitted through the big goodbye to my best friend, when he finished his life on his 48th birthday and some died some months later. Every stitch helped me a step through time.
En nu heb ik de serotonine die de repeterende breibeweging opwekt, weer hard nodig. Nadat we afscheid moesten nemen van drie van onze vijf poezen in maar een half jaartje tijd en Coquette ziek is, brei ik weer iets leuks om door het verdriet en het gemis heen te komen. Life and knitting; alle ups en downs van het leven, brei ik tot wantjes, shawls en mutsen. In iedere steek een traan. Het project moet een hoog schattigheidsgehalte hebben, fluffy en zacht, kleurig, warm en niet te moeilijk zijn. Chocolade voor de geest, geen dag zonder breien, liefst met Coquette en Antie op schoot, die tot rust worden gebracht door het zachte geschommel en het getik van de naalden. Dag lieve Puppie, Dana en Peri……
And now I do need the serotonine that the repetetive knitting movement produces, again so badly. After saying goodbye from three of our five cats in only 6 months time and Coquette being sick, I knit something nice to get through the grief and feeling of missing them. Life and knitting; all ups and downs of life, I knit it all into mittens, shawls and hats. In every stitch a tear. The project has to be very cute, fluffy and soft, colourfull, warm and not too difficult to knit. Chocolate for the mind, not a day without knitting, which I love to share with Coquette and Antie on my lap, them getting relaxed by the soft movements and the sounds of ticking needles. Goodbye dear Puppie, Dana and Peri……
January 7th, 2010 at 11:08 pm
Wat moet dat moeilijk zijn voor je…
Sterkte!
January 8th, 2010 at 7:10 am
Sterkte Carla! Ik weet maar al te goed hoe het verdriet voelt. Extra knuffels voor de andere 2 katten. Die zullen hun maatjes ook wel missen.
January 8th, 2010 at 11:02 am
Ik kan mij het helemaal voorstellen! Zoals een vriendin zei: katten zijn leuk, maar je hecht je er zo aan. Sterkte met de moeilijke tijd met je katten.
Heb je niet juist behoefte aan moeilijk breiwerk, zodat je meer afleiding krijgt omdat je niet zowel kan denken aan de kat als aan een lastig breiprobleem?
January 8th, 2010 at 5:59 pm
Ach wat naar en wat zul je ze missen. Wens je sterkte en veel liefs,
Myrte
January 10th, 2010 at 12:44 pm
Bedankt voor alle lieve comments en mailtjes! Dat doet je goed. Goed nieuws over Coquette, na een week spuitjes voedsel en water in haar bekje is ze vanmorgen - alsof er nooit iets was gebeurd
- zelf weer gaan eten en drinken. Nu nog een paar onsjes eraan en hopelijk is ons poezenmeisje dan weer de oude!
Carla M
January 10th, 2010 at 6:35 pm
Ach, toch. Na afscheid van vier katten (twee werden dik 20), hebben we kater Genki 16 maanden pas. Alweer er zo aan gehecht. Zo anders dan de anderen.
Dat jullie nog lang van Coquette en de andere twee kunnen genieten en zij van jullie.
Constance
January 10th, 2010 at 10:04 pm
@Constance: bedankt voor je lieve reactie. Ja, dieren zijn geweldig leuk, maar dit laatste stuk is dat beslist niet. We hebben er nu nog twee, Coquette (de achterste van de twee liggende poezen op de voorgrond) en haar zoon Antie (zittend). Antie was verleden week doodziek maar is opgeknapt bij de dierenarts zonder dat we weten wat hij gehad heeft en Coquette is de poes die misselijk werd en geen hap meer at,….. tot vanmorgen! Reken maar dat die twee poesjes nu worden vertroeteld door ons.
January 11th, 2010 at 7:13 am
Zelf ben ik m’n hele leven poezemoeder, het went nooit om afscheid te moeten nemen van een geliefd dier! En dan nog wel drie in zo’n korte tijd! Gelukkig dat het met de andere twee weer goed gaat. Ik leef met je mee. Het verdriet van je af breien helpt inderdaad, dat heb ik proefondervindelijk vastgesteld.
January 11th, 2010 at 12:10 pm
@Marnel: dank je Marnel!